![[RSS]](http://tweakimg.net/g/if/v2/icons/rss_small.png){kind=icon}
Gamer-Girl : Blind spoor
Was vandaag wat aan ’t rommelen in huis, want ja, wat moet je doen als je klaar bent met solliciteren naast gamen?
Op gegeven moment kwam ik twee A-4tjes tegen die aan elkaar waren geniet, en ik was best wel blij dat ik het weer had gevonden. Voor de vreemdeling zal het niet meer als dom gekrabbel zijn, maar voor mij zit er een zekere spirituele herinnering aan. Misschien is ‘spiritueel’ niet het juiste woord, maar ik zal je het verhaal vertellen.
Een tijdje heb ik in Enschede gewerkt in de avonden en dan moest ik met de trein naar het werk. Het is koud baggerweer (zelfs nu nog, bah. Ik wil de lente!) en sta je daar met een peuk te wachten tot die rottrein er aan komt baggeren. Ook nog eens te laat, maar goed.
Op gegeven moment zie je iets in je ooghoek. Basisreactie van de mens, is dat je dan kijkt wat er aan komt. Je verwacht een student, een vertegenwoordiger, of wie dan ook. Deze persoon was ook niet minder mens, maar er kwam een vrouw aan, die blind was.
Het zal een vrouwen iets zijn dat die radertjes beginnen te draaien in m’n hoofd.
Ik vindt het al moeilijk om het treinstation terug te vinden (of m’n auto, als ik die kan lenen) als ik ergens niet bekend ben.
Hoe zou dat zijn als ik blind zou zijn?
Die vrouw had een leuke poke-stick, en een lieve hond, maar als je daar van afhankelijk bent, lijkt het me best eng als je dan je weg in je uppie moet vinden, vooral in een maatschappij tegenwoordig waar je nauwelijks iemand kunt aanspreken zonder dat je een rare blik of rare verwensingen naar je toegeslingerd krijgt.
Een man die naast me staat wordt nerveus als mevrouw onze kant op loopt. Ik vraag me af waarom, wat is de dreiging die hij voelt? Of is het schuldgevoel dat hij wel fatsoenlijk uit z’n doppen kan kijken?
Hij haalt zijn tas weg voor haar zodat ze kan zitten. Dit gaat wat moeilijk, maar als ze dan zit, zucht ze opgelucht. “Hé Hé, we zijn er.” Ze praat tegen haar hond. Het beest kijkt haar aan alsof ze haar begrijpt. Het koppie gaat wat scheef terwijl het kwispelt, en gaat zonder dat het gezegd hoeft te worden, zitten.
De man neemt afstand van de vrouw alsof ze iets raars of engs is. Ik trek m’n wenkbrauw naar hem op maar negeer z’n gedrag. “Wat een rotweer hé?” Kennelijk is ze niet geheel blind, want ze kijkt mij nu aan.
“Ja, het gaat zo ook nog regenen. Zag ik net op het internet,” zeg ik.
“Blij als ik straks in de trein zit. Is hij al geweest?”
“Nee,” antwoord ik. “Moet nog langskomen. Waar moet u heen?”
“Almelo.”
“Ah, ok.” Ik knik. “Staat u in elk geval op het goede perron.”
“Nou, dat scheelt dan nog. Wat een gedoe om hierheen te komen. Ben al twee keer tegen een deur gelopen en ben bijna tegen een bus geknald op het busstation hiervoor.”
Ik lach. De man kijkt me boos aan. “Ach, of u nu slechtziend bent of niet, het gebeurd mij zelfs nog. Misschien laat uw hond dat extra gebeuren omdat hij dat grappig vindt.”
De grap valt goed, zoals ik al wel had verwacht van de vrouw. Ze lacht. “Nou, zelfs die stumper presteert de gekste dingen. Hij is laatst tussen de trein en het perron gevallen.”
“Zo. Hoe is hij er weer uitgekomen dan?” Vraag ik. Nu wordt het gesprek opeens serieuzer. Licht van hart zijn is goed, maar ik kan me goed begrijpen dat als je in de situatie van die vrouw zit, dat je behoorlijk in paniek raakt als je zoiets gebeurd. Vooral gezien ze grotendeels afhankelijk is van de hond.
Ze zucht. “Ik heb moeten schreeuwen en gillen voordat iemand mij hielp, en het was nog geen conducteur ook nog.”
Het gesprek wordt ruw onderbroken door een sneltrein die langs ons heen raast. Mevrouw schrikt zich kapot. “Sorry, ik wou u wel waarschuwen dat hij er aankwam, maar ik dacht wel dat u de trein gehoord had. Niet patroniserend bedoeld, maar ze zeggen vaak dat als een zintuig is verzwakt, een ander wordt versterkt.”
Ik kan me soms voor m’n kop slaan met m’n eerlijkheid, maar de vrouw waardeert ‘t.
“Over het algemeen heb ik dat wel ja, maar als ik aan het praten ben, dan hoor ik dat natuurlijk niet. Hoe laat is het trouwens, komt de trein er al zo aan?”
“Nog een paar minuten.” Antwoord ik. “Kleine vraag. Zou u het waarderen als ik u de trein in en uithielp? Ik moet naar Enschede.”
“Oh, zou u dat willen doen?” Ze klinkt verbaasd.
En dat vind ik het meest trieste. Dat een mens zich verbaasd over het feit dat een medemens de ander helpt. Ik ben geen heilig boontje, ik heb ook wel kutstreken uitgehaald (laxeermiddel in de koffiekan van de leraren, etc.) maar m’n pa heeft me vroeger wel ’s een dens verkocht van, “Je ziet ’t gebeuren, help dan!”
Goede wake-up call, omdat het me een beter mens heeft gemaakt. Voor mij is het doodgewoon om een oudere man of vrouw te helpen met zware boodschappen, of iemand te helpen die gevallen is, wat dan ook. Ook zo, deze vrouw.
Inmiddels is de trein gearriveerd en zoals beloofd, help ik haar rustig aan boord. Een paar mensen kijken raar naar ons. Hier irriteer ik me aan, maar laat het los.
Ze gaat zitten, en ik tegenover haar. Niet veel later horen we dat irritante fluitje, en de trein vertrekt.
Ik kan de neiging niet onderdrukken om de viervoeter aan te halen. Het is een vrolijke, jonge golden-retriever teef die het erg fijn vindt achter de oren gekrabd te worden.
We kijken allen op als de conducteur binnen komt, en ons om kaartjes vraagt.
Als het me geen problemen had opgeleverd, had ik die conducteur een draai om z’n oren gegeven.
Ik heb heel wat rotzooi in m’n portemonnee (visitekaartjes, kortingsbonnen, bonnen, typische vrouwen junk) dus voor mij is het soms even zoeken, maar stel even voor hoe ‘makkelijk’ het is als je blind bent om zo’n klein kutding uit je portemonnee te vissen.
Wat gegeneerd presenteert de vrouw haar stapel met kaartjes (Zoals mij, heeft ook zij veel bonnen, visitekaartjes en pasjes in haar buidel zitten) waar haar treinkaart inderdaad tussenzit. De conducteur kijkt ernaar en ziet dat het een kortingskaart is, dus hij wil er een bewijs bij zien dat het geldig is.
Ik geef de conducteur een kille blik. Je weet wel, die dodelijke blik die je vriendin of je (schoon)moeder je toe kan werpen als je bepaald commentaar levert of zo.
“Nou, geeft niets, ik ga er wel vanuit dat u hem bij u heeft. Een fijne dag nog.”
De conducteur kijkt me even nerveus aan en loopt gauw weg. Eikel, schiet er door m’n hoofd.
De blinde vrouw presteert de stapel met pasjes en dergelijke weer in haar kleine buidel te proppen en glimlacht wat gegeneerd naar me. Voor ze wat kan zeggen, hef ik m’n hand op. “Die conducteur zou zich moeten schamen. Niet jij.”
Ze knikt. “Die man doet z’n werk, maar het is soms best vervelend.”
Ik knik. “Kan ik begrijpen. Mag ik u vragen waarom u blind bent? Bent u zo geboren of heeft u een bepaalde oogziekte?”
En zo, vertelt ze mij haar levensverhaal.
Ze was altijd al behoorlijk slechtziend geweest, maar vanaf haar vijftiende werd het steeds slechter, tot uiteindelijk, het zicht wat ze nu heeft. Ze vindt het niet erg, omdat ze er mee kan leven. Ze heeft haar trouwe viervoeter en ze weet bijna niet beter. Het is alleen hoe de mensen met haar omgaan, dat haar zo stoort.
Zo verteld ze me, dat haar in de supermarkt is gevraagd, of ze wel echt blind was, en of de blindgeleidehond wel ‘gecertificeerd was. Ja tuurlijk, kijk maar even onder z’n staart. Daar hangt het fucking kentekenplaatje! Wilt u de APK-papieren ook? Ik trek even aan z’n oren en tong, dan komt er wel een bonnetje uit z’n kont.
Dat is nog niet eens het ergste.
Ik ben zelf Protestants Christelijk opgevoed, maar hou me er verder niet mee bezig.
Mevrouw is Christelijk, en zij gaat regelmatig naar de kerk op de zondag. Voor ze naar de kerk gaat, gaat ze even wandelen met de viervoeter zodat deze moe is en zich gedraagt in de kerk. Maar met dit soort weer, ja, een hond wordt dan gewoon vies.
Er is haar gevraagd of ze gelieve de hond eerst in bad wou doen voor ze naar de kerk ging of dat ze thuis wou blijven als dit niet kon.
Ik kan goed begrijpen dat je als een luie ouwe priesterzak je behoorlijk kunt irriteren aan ’t feit dat je weer die kerkvloer moet dweilen, maar die viezigheid komt niet alleen van die hond. Nog maar niet te spreken over het feit dat de trouwe viervoeter niet zo gek is op de douche.
Ik spreek me hier ook eerlijk over uit. “Mevrouw, ik ben zelf geen heilig boontje. Ik ga niet naar de kerk, ben ook geen christen, maar wat ik wel weet, is dat Christen om naastenliefde, respect en acceptatie gaat.
“Die mensen zeggen tegen u dat u niet meer in de kerk mag komen omdat die hond stinkt en dat hij alles vies maakt. Ik kan begrijpen dat een natte hond stinkt, maar schijnheil stinkt nog veel meer.
“Ik heb er al over gedacht om bij de kerk weg te gaan, maar waar moet ik dan heen?”
Ik haal m’n schouders op. “Ik zal eerlijk zijn, ik weet niet waar de kerken allemaal zijn, en naar welke kerk u gaat, maar ik denk dat er vast wel een kerk in de buurt is, die u niet zo behandelt.
“Ik zou niet eens met de pastoor praten. Dat is hij niet waard.” Zeg ik. “Ik denk dat u gewoon het beste via een brief kunt laten uitschrijven, en dat u dan gewoon naar een andere kerk moet gaan. Ik weet niet hoe dat werkt, maar als dat zo kan, zou ik dat doen.”
Even kijkt mevrouw bedenkelijk. “Eigenlijk heb je wel gelijk ja.”
“Misschien kan een goede vriend u wel helpen met zoeken. Ik heb niet zo’n verstand van kerken.” Ik glimlach, al ziet dat er nog zo krang uit.
Ze kijkt wat bedroeft en grinnikt wat wrang. “Helaas zie ik die ook niet meer.”
“Oh?” Ik trek m’n wenkbrauw op.
“Ik ben niet zielig of zo, maar in de laatste jaren dat het wat minder met me gaat, en ik deze hier heb (Ze klopt het teefje lieflijk op de borst en krabbelt de oren) zie ik opeeens niemand meer.” De hond kijkt haar aan. De tong van het beest hangt scheef uit de bek.
“Ik denk dat ze niet goed wisten hoe ze met uw beperking om moesten gaan. Zwak, als ik het zo mag zeggen, maar dat geeft ook maar aan wat voor goede vrienden het waren. Maar ik hoop toch dat u wel een beetje sociaal contact heeft?”
“Oh ja hoor.” Ze lacht weer. “Ik mag misschien niet alles meer. Ik heb ook diabetes, zie je, maar een kop thee gaat er altijd in.”
Terwijl haar woorden over de kerk en haar ‘vrienden’ achter in m’n hoofd nagalmen, praat ik met haar verder tot we in Almelo arriveren. Ik help haar uit de trein.
“U staat nu voor mij. Wat voor u rechts is, is niet waar u heen moet. U moet naar links. Let goed op de dikke pilaren. Die doen nogal zeer als u er tegen aanloopt. Geloof me, ik heb ’t ook een keer gepresteerd.”
Ze begint hardop te lachen en ik zie iets in haar ogen wat me even beweegt. Ik kan het moeilijk verklaren en gauw zeg ik haar gedag voor ik wordt onthoofd door de treindeuren.
Ik ga weer zitten en zucht. Terwijl de trein verder dendert, denk ik over haar na en dommel weg, tot ik ruw wordt wakker geschud door een collega in Hengelo, die vanaf daar met mij meereist in de trein.
Wat van mij het meest trieste is? Ik heb haar nooit gevraagd om haar naam, en of ze misschien een keer zin had bij mij thee te komen drinken.
Op gegeven moment kwam ik twee A-4tjes tegen die aan elkaar waren geniet, en ik was best wel blij dat ik het weer had gevonden. Voor de vreemdeling zal het niet meer als dom gekrabbel zijn, maar voor mij zit er een zekere spirituele herinnering aan. Misschien is ‘spiritueel’ niet het juiste woord, maar ik zal je het verhaal vertellen.
Een tijdje heb ik in Enschede gewerkt in de avonden en dan moest ik met de trein naar het werk. Het is koud baggerweer (zelfs nu nog, bah. Ik wil de lente!) en sta je daar met een peuk te wachten tot die rottrein er aan komt baggeren. Ook nog eens te laat, maar goed.
Op gegeven moment zie je iets in je ooghoek. Basisreactie van de mens, is dat je dan kijkt wat er aan komt. Je verwacht een student, een vertegenwoordiger, of wie dan ook. Deze persoon was ook niet minder mens, maar er kwam een vrouw aan, die blind was.
Het zal een vrouwen iets zijn dat die radertjes beginnen te draaien in m’n hoofd.
Ik vindt het al moeilijk om het treinstation terug te vinden (of m’n auto, als ik die kan lenen) als ik ergens niet bekend ben.
Hoe zou dat zijn als ik blind zou zijn?
Die vrouw had een leuke poke-stick, en een lieve hond, maar als je daar van afhankelijk bent, lijkt het me best eng als je dan je weg in je uppie moet vinden, vooral in een maatschappij tegenwoordig waar je nauwelijks iemand kunt aanspreken zonder dat je een rare blik of rare verwensingen naar je toegeslingerd krijgt.
Een man die naast me staat wordt nerveus als mevrouw onze kant op loopt. Ik vraag me af waarom, wat is de dreiging die hij voelt? Of is het schuldgevoel dat hij wel fatsoenlijk uit z’n doppen kan kijken?
Hij haalt zijn tas weg voor haar zodat ze kan zitten. Dit gaat wat moeilijk, maar als ze dan zit, zucht ze opgelucht. “Hé Hé, we zijn er.” Ze praat tegen haar hond. Het beest kijkt haar aan alsof ze haar begrijpt. Het koppie gaat wat scheef terwijl het kwispelt, en gaat zonder dat het gezegd hoeft te worden, zitten.
De man neemt afstand van de vrouw alsof ze iets raars of engs is. Ik trek m’n wenkbrauw naar hem op maar negeer z’n gedrag. “Wat een rotweer hé?” Kennelijk is ze niet geheel blind, want ze kijkt mij nu aan.
“Ja, het gaat zo ook nog regenen. Zag ik net op het internet,” zeg ik.
“Blij als ik straks in de trein zit. Is hij al geweest?”
“Nee,” antwoord ik. “Moet nog langskomen. Waar moet u heen?”
“Almelo.”
“Ah, ok.” Ik knik. “Staat u in elk geval op het goede perron.”
“Nou, dat scheelt dan nog. Wat een gedoe om hierheen te komen. Ben al twee keer tegen een deur gelopen en ben bijna tegen een bus geknald op het busstation hiervoor.”
Ik lach. De man kijkt me boos aan. “Ach, of u nu slechtziend bent of niet, het gebeurd mij zelfs nog. Misschien laat uw hond dat extra gebeuren omdat hij dat grappig vindt.”
De grap valt goed, zoals ik al wel had verwacht van de vrouw. Ze lacht. “Nou, zelfs die stumper presteert de gekste dingen. Hij is laatst tussen de trein en het perron gevallen.”
“Zo. Hoe is hij er weer uitgekomen dan?” Vraag ik. Nu wordt het gesprek opeens serieuzer. Licht van hart zijn is goed, maar ik kan me goed begrijpen dat als je in de situatie van die vrouw zit, dat je behoorlijk in paniek raakt als je zoiets gebeurd. Vooral gezien ze grotendeels afhankelijk is van de hond.
Ze zucht. “Ik heb moeten schreeuwen en gillen voordat iemand mij hielp, en het was nog geen conducteur ook nog.”
Het gesprek wordt ruw onderbroken door een sneltrein die langs ons heen raast. Mevrouw schrikt zich kapot. “Sorry, ik wou u wel waarschuwen dat hij er aankwam, maar ik dacht wel dat u de trein gehoord had. Niet patroniserend bedoeld, maar ze zeggen vaak dat als een zintuig is verzwakt, een ander wordt versterkt.”
Ik kan me soms voor m’n kop slaan met m’n eerlijkheid, maar de vrouw waardeert ‘t.
“Over het algemeen heb ik dat wel ja, maar als ik aan het praten ben, dan hoor ik dat natuurlijk niet. Hoe laat is het trouwens, komt de trein er al zo aan?”
“Nog een paar minuten.” Antwoord ik. “Kleine vraag. Zou u het waarderen als ik u de trein in en uithielp? Ik moet naar Enschede.”
“Oh, zou u dat willen doen?” Ze klinkt verbaasd.
En dat vind ik het meest trieste. Dat een mens zich verbaasd over het feit dat een medemens de ander helpt. Ik ben geen heilig boontje, ik heb ook wel kutstreken uitgehaald (laxeermiddel in de koffiekan van de leraren, etc.) maar m’n pa heeft me vroeger wel ’s een dens verkocht van, “Je ziet ’t gebeuren, help dan!”
Goede wake-up call, omdat het me een beter mens heeft gemaakt. Voor mij is het doodgewoon om een oudere man of vrouw te helpen met zware boodschappen, of iemand te helpen die gevallen is, wat dan ook. Ook zo, deze vrouw.
Inmiddels is de trein gearriveerd en zoals beloofd, help ik haar rustig aan boord. Een paar mensen kijken raar naar ons. Hier irriteer ik me aan, maar laat het los.
Ze gaat zitten, en ik tegenover haar. Niet veel later horen we dat irritante fluitje, en de trein vertrekt.
Ik kan de neiging niet onderdrukken om de viervoeter aan te halen. Het is een vrolijke, jonge golden-retriever teef die het erg fijn vindt achter de oren gekrabd te worden.
We kijken allen op als de conducteur binnen komt, en ons om kaartjes vraagt.
Als het me geen problemen had opgeleverd, had ik die conducteur een draai om z’n oren gegeven.
Ik heb heel wat rotzooi in m’n portemonnee (visitekaartjes, kortingsbonnen, bonnen, typische vrouwen junk) dus voor mij is het soms even zoeken, maar stel even voor hoe ‘makkelijk’ het is als je blind bent om zo’n klein kutding uit je portemonnee te vissen.
Wat gegeneerd presenteert de vrouw haar stapel met kaartjes (Zoals mij, heeft ook zij veel bonnen, visitekaartjes en pasjes in haar buidel zitten) waar haar treinkaart inderdaad tussenzit. De conducteur kijkt ernaar en ziet dat het een kortingskaart is, dus hij wil er een bewijs bij zien dat het geldig is.
Ik geef de conducteur een kille blik. Je weet wel, die dodelijke blik die je vriendin of je (schoon)moeder je toe kan werpen als je bepaald commentaar levert of zo.
“Nou, geeft niets, ik ga er wel vanuit dat u hem bij u heeft. Een fijne dag nog.”
De conducteur kijkt me even nerveus aan en loopt gauw weg. Eikel, schiet er door m’n hoofd.
De blinde vrouw presteert de stapel met pasjes en dergelijke weer in haar kleine buidel te proppen en glimlacht wat gegeneerd naar me. Voor ze wat kan zeggen, hef ik m’n hand op. “Die conducteur zou zich moeten schamen. Niet jij.”
Ze knikt. “Die man doet z’n werk, maar het is soms best vervelend.”
Ik knik. “Kan ik begrijpen. Mag ik u vragen waarom u blind bent? Bent u zo geboren of heeft u een bepaalde oogziekte?”
En zo, vertelt ze mij haar levensverhaal.
Ze was altijd al behoorlijk slechtziend geweest, maar vanaf haar vijftiende werd het steeds slechter, tot uiteindelijk, het zicht wat ze nu heeft. Ze vindt het niet erg, omdat ze er mee kan leven. Ze heeft haar trouwe viervoeter en ze weet bijna niet beter. Het is alleen hoe de mensen met haar omgaan, dat haar zo stoort.
Zo verteld ze me, dat haar in de supermarkt is gevraagd, of ze wel echt blind was, en of de blindgeleidehond wel ‘gecertificeerd was. Ja tuurlijk, kijk maar even onder z’n staart. Daar hangt het fucking kentekenplaatje! Wilt u de APK-papieren ook? Ik trek even aan z’n oren en tong, dan komt er wel een bonnetje uit z’n kont.
Dat is nog niet eens het ergste.
Ik ben zelf Protestants Christelijk opgevoed, maar hou me er verder niet mee bezig.
Mevrouw is Christelijk, en zij gaat regelmatig naar de kerk op de zondag. Voor ze naar de kerk gaat, gaat ze even wandelen met de viervoeter zodat deze moe is en zich gedraagt in de kerk. Maar met dit soort weer, ja, een hond wordt dan gewoon vies.
Er is haar gevraagd of ze gelieve de hond eerst in bad wou doen voor ze naar de kerk ging of dat ze thuis wou blijven als dit niet kon.
Ik kan goed begrijpen dat je als een luie ouwe priesterzak je behoorlijk kunt irriteren aan ’t feit dat je weer die kerkvloer moet dweilen, maar die viezigheid komt niet alleen van die hond. Nog maar niet te spreken over het feit dat de trouwe viervoeter niet zo gek is op de douche.
Ik spreek me hier ook eerlijk over uit. “Mevrouw, ik ben zelf geen heilig boontje. Ik ga niet naar de kerk, ben ook geen christen, maar wat ik wel weet, is dat Christen om naastenliefde, respect en acceptatie gaat.
“Die mensen zeggen tegen u dat u niet meer in de kerk mag komen omdat die hond stinkt en dat hij alles vies maakt. Ik kan begrijpen dat een natte hond stinkt, maar schijnheil stinkt nog veel meer.
“Ik heb er al over gedacht om bij de kerk weg te gaan, maar waar moet ik dan heen?”
Ik haal m’n schouders op. “Ik zal eerlijk zijn, ik weet niet waar de kerken allemaal zijn, en naar welke kerk u gaat, maar ik denk dat er vast wel een kerk in de buurt is, die u niet zo behandelt.
“Ik zou niet eens met de pastoor praten. Dat is hij niet waard.” Zeg ik. “Ik denk dat u gewoon het beste via een brief kunt laten uitschrijven, en dat u dan gewoon naar een andere kerk moet gaan. Ik weet niet hoe dat werkt, maar als dat zo kan, zou ik dat doen.”
Even kijkt mevrouw bedenkelijk. “Eigenlijk heb je wel gelijk ja.”
“Misschien kan een goede vriend u wel helpen met zoeken. Ik heb niet zo’n verstand van kerken.” Ik glimlach, al ziet dat er nog zo krang uit.
Ze kijkt wat bedroeft en grinnikt wat wrang. “Helaas zie ik die ook niet meer.”
“Oh?” Ik trek m’n wenkbrauw op.
“Ik ben niet zielig of zo, maar in de laatste jaren dat het wat minder met me gaat, en ik deze hier heb (Ze klopt het teefje lieflijk op de borst en krabbelt de oren) zie ik opeeens niemand meer.” De hond kijkt haar aan. De tong van het beest hangt scheef uit de bek.
“Ik denk dat ze niet goed wisten hoe ze met uw beperking om moesten gaan. Zwak, als ik het zo mag zeggen, maar dat geeft ook maar aan wat voor goede vrienden het waren. Maar ik hoop toch dat u wel een beetje sociaal contact heeft?”
“Oh ja hoor.” Ze lacht weer. “Ik mag misschien niet alles meer. Ik heb ook diabetes, zie je, maar een kop thee gaat er altijd in.”
Terwijl haar woorden over de kerk en haar ‘vrienden’ achter in m’n hoofd nagalmen, praat ik met haar verder tot we in Almelo arriveren. Ik help haar uit de trein.
“U staat nu voor mij. Wat voor u rechts is, is niet waar u heen moet. U moet naar links. Let goed op de dikke pilaren. Die doen nogal zeer als u er tegen aanloopt. Geloof me, ik heb ’t ook een keer gepresteerd.”
Ze begint hardop te lachen en ik zie iets in haar ogen wat me even beweegt. Ik kan het moeilijk verklaren en gauw zeg ik haar gedag voor ik wordt onthoofd door de treindeuren.
Ik ga weer zitten en zucht. Terwijl de trein verder dendert, denk ik over haar na en dommel weg, tot ik ruw wordt wakker geschud door een collega in Hengelo, die vanaf daar met mij meereist in de trein.
Wat van mij het meest trieste is? Ik heb haar nooit gevraagd om haar naam, en of ze misschien een keer zin had bij mij thee te komen drinken.
Gamer-Girl: Joran en z'n pa
Zodra ik me parkeer voor de PC, log ik in op MSN, en vaak, tot mijn irritatie, verschijnt er die irritante pop-up van MSN-nieuws. Deze heb ik normaal in de instellingen op uit staan maar goed.
Normaal interesseert het me geen reet wat dat ding me te vertellen heeft. Het zal mij een zorg zijn dat Winehouse haar naam letterlijk waarmaakt, of Paay met haar botox buttocks op de cover van staat.
Maar, voor de verandering, trok de volgende nieuwskop mijn oog.
“Vader van Joran van der Sloot overleden.”
Ik zal eerlijk zijn, ik heb het gedoe een beetje gevolgd, maar concludeerde uiteindelijk dat er meer drama werd gemaakt om die griet dan nodig was, want overal verdwijnen jonge mensen. Enigste reden dat er zo’n ophef over die meid werd gemaakt, was omdat ze een of andere rijkelui’s dochter was.
Maar goed. Dat mensen het erg vinden voor de ouders van, begrijpelijk, maar mensen, alsjeblieft, doe nou niet alsof je Holloway echt kent en dan zegt, “Goed zo, nu hoop ik dat Joran ook voelt hoe het is om iemand te verliezen.”
Want je kent die blonde griet niet, en het is niets meer dan media invloed. Daarbij, heeft niemand nou nog door dat we niet weten wat er gebeurd is? Er is misschien bewijs dat in zijn richting wijst, en misschien heeft Joran’s pa de sluwe vos gespeeld als advocaat, maar weten wij nou eigenlijk echt wat er gebeurd is?
Geeft ons dat ook recht om te zeggen, “Joran verdient ’t dat z’n pa de pijp uit is”?
Persoonlijk, nee. Mijn vader is misschien het type wat zou zeggen, in zo’n situatie, “Meid, als je een ruggengraat heb, vertel je de waarheid dat je die griet omgebracht hebt, en aanvaard je de consequenties.”
Maar hij zou me ondersteunen in het proces dat ik de consequenties aanvaard.
Misschien heeft Joran’s pa zijn zoon puur in bescherming genomen gezien zijn reputatie als advocaat, maar ook als vader. Dat vergeten mensen. Ondanks het feit dat zijn zoon een verdachte is, en dat hij advocaat is, blijft hij wel Joran’s pa.
Mijn pa is serieus alles voor me. Net zoals ieder mens hebben we een goede band met onze ouders, of een ervan. Zet je is in die knul z’n schoenen. Misschien is hij inderdaad niet helemaal jofel in z’n bovenkamer, misschien heeft hij het wel gedaan.
Maar houdt dat ook in dat wij het toe kunnen juichen dat z’n pa de pijp uit is?
Denk nou ’s na als jullie dat overkomt. Bijv. Je zit al in een moeilijke tijd, en dan gaat een belangrijk iemand de pijp uit die je heeft ondersteund en geholpen, al is het misschien niet helemaal moreel correct. Die persoon stond wel voor je klaar.
Wat heb je dan nog?
Hoe wel ik vind dat Joran een ruggengraat moet ophoesten en het ware verhaal moet vertellen, vindt ik het niet oké, dat mensen zo laag onder de riem steken door te zeggen dat “Joran verdiend dat zijn pa nu de pijp uit is, hij verdiend het.”
Sorry, niemand verdiend zijn ouders te verliezen, ookal is het iets wat gewoon kan gebeuren.
Normaal interesseert het me geen reet wat dat ding me te vertellen heeft. Het zal mij een zorg zijn dat Winehouse haar naam letterlijk waarmaakt, of Paay met haar botox buttocks op de cover van staat.
Maar, voor de verandering, trok de volgende nieuwskop mijn oog.
“Vader van Joran van der Sloot overleden.”
Ik zal eerlijk zijn, ik heb het gedoe een beetje gevolgd, maar concludeerde uiteindelijk dat er meer drama werd gemaakt om die griet dan nodig was, want overal verdwijnen jonge mensen. Enigste reden dat er zo’n ophef over die meid werd gemaakt, was omdat ze een of andere rijkelui’s dochter was.
Maar goed. Dat mensen het erg vinden voor de ouders van, begrijpelijk, maar mensen, alsjeblieft, doe nou niet alsof je Holloway echt kent en dan zegt, “Goed zo, nu hoop ik dat Joran ook voelt hoe het is om iemand te verliezen.”
Want je kent die blonde griet niet, en het is niets meer dan media invloed. Daarbij, heeft niemand nou nog door dat we niet weten wat er gebeurd is? Er is misschien bewijs dat in zijn richting wijst, en misschien heeft Joran’s pa de sluwe vos gespeeld als advocaat, maar weten wij nou eigenlijk echt wat er gebeurd is?
Geeft ons dat ook recht om te zeggen, “Joran verdient ’t dat z’n pa de pijp uit is”?
Persoonlijk, nee. Mijn vader is misschien het type wat zou zeggen, in zo’n situatie, “Meid, als je een ruggengraat heb, vertel je de waarheid dat je die griet omgebracht hebt, en aanvaard je de consequenties.”
Maar hij zou me ondersteunen in het proces dat ik de consequenties aanvaard.
Misschien heeft Joran’s pa zijn zoon puur in bescherming genomen gezien zijn reputatie als advocaat, maar ook als vader. Dat vergeten mensen. Ondanks het feit dat zijn zoon een verdachte is, en dat hij advocaat is, blijft hij wel Joran’s pa.
Mijn pa is serieus alles voor me. Net zoals ieder mens hebben we een goede band met onze ouders, of een ervan. Zet je is in die knul z’n schoenen. Misschien is hij inderdaad niet helemaal jofel in z’n bovenkamer, misschien heeft hij het wel gedaan.
Maar houdt dat ook in dat wij het toe kunnen juichen dat z’n pa de pijp uit is?
Denk nou ’s na als jullie dat overkomt. Bijv. Je zit al in een moeilijke tijd, en dan gaat een belangrijk iemand de pijp uit die je heeft ondersteund en geholpen, al is het misschien niet helemaal moreel correct. Die persoon stond wel voor je klaar.
Wat heb je dan nog?
Hoe wel ik vind dat Joran een ruggengraat moet ophoesten en het ware verhaal moet vertellen, vindt ik het niet oké, dat mensen zo laag onder de riem steken door te zeggen dat “Joran verdiend dat zijn pa nu de pijp uit is, hij verdiend het.”
Sorry, niemand verdiend zijn ouders te verliezen, ookal is het iets wat gewoon kan gebeuren.
Gamer-Girl: Kleine update
Dag iedereen,
Ik wou even aankaarten dat ik een account heb aangemaakt op tweakers.net: Gamer-GirlM.
Helaas kan ik op deze account nog niet bloggen en ben ik alles nog aan 't verkennen, maar daar kunnen jullie mij dus persoonlijk vinden.
Tot die tijd probeer ik op een account de karma points te krijgen, en hier blijf ik nog voorlopig bloggen.
Tot ziens!
Marije
Ik wou even aankaarten dat ik een account heb aangemaakt op tweakers.net: Gamer-GirlM.
Helaas kan ik op deze account nog niet bloggen en ben ik alles nog aan 't verkennen, maar daar kunnen jullie mij dus persoonlijk vinden.
Tot die tijd probeer ik op een account de karma points te krijgen, en hier blijf ik nog voorlopig bloggen.
Tot ziens!
Marije
Gamer-Girl: De Dragon Age: Origins experience (SPOILERS!)
Geschreven door mijn vriendin (Gamer girl-Marije)
Dragon Age: Origins
“De zoveelste RPG die wordt gepubliceerd.” Dit zullen velen hebben gedacht toen Dragon Age: Origins (door Bioware) werd uitgebracht in Europa. Zelf had ik al trailers en previews gezien en gelezen. Zelf was ik best nieuwsgierig nadat ik The Elder Scrolls III: Morrowind en TES IV: Oblivion (zou graag Daggerfall en Arena ’s aan de praat willen krijgen) tot krassen toe heb gespeeld, en wel toe was aan iets nieuws.
Uiteindelijk toch maar ’s Dragon Age opgehaald, gezien ik toch een grote RPG fan ben (en ook blijf).
[u][b]Kortom: Mijn ervaring met Dragon Age: Origins, door Bioware.
Dus voor je verder leest, wees gewaarschuwd: Spoilers![/b][/u]
Wat mij initieel teleurstelde, is het feit dat je de standaard rassen en klasses hebt: Dwerg, Elf, Mens. En dan de klasses: Rogue (Bandiet), Mage (Magiër), Warrior (Krijger).
Wat wel een leuke toevoeging is, is de afkomst van je karakter. De enige ‘pain in the ass’ was dat ik drie keer opnieuw ben begonnen, voor ik een goed karakter had waar ik fatsoenlijk mee verder kon komen. Ben begonnen met een Elf Mage, Elf Rogue, en uiteindelijk, toch maar een mannelijke, krijger van edele afkomst, met de naam, Marvolo.
Dan komt de Character Creation. Het is niet zo uitgebreid als Oblivion, maar de mogelijkheden zijn ondanks dat toch leuk.
Wat me tegenviel waren de haarstijlen, maar da’s misschien een ‘girl-thing’ dat ik zo ijdel ben met m’n karakters (“I feel pretty, oh so pretty…”).
En dan, begint het spel. Het verhaal wordt goed voorgelegd waar het omgaat, en dan kom je bij je karakter terecht.
Als Dwerg, kun je een edele krijger/bandiet zijn, of een gewone bandiet/krijger, maar geen magiër. Dit vanwege het feit dat Dwergen geen magische affiniteit hebben, maar dat is een ‘Lore’ iets waar ik niet teveel op wil uitbreiden.
Als Elf, kun je een magiër in ‘The Circle’ zijn, een Dalish (een soort bos-elf), of een bandiet/krijger in een zogeheten ‘Alienage’ (soort ghetto voor elven) zijn.
Als mens ben je of een edele krijger of bandiet. Jammer vind ik persoonlijk dat je niet als een menselijke stadsbandiet/straatrat kunt beginnen, maar goed.
Over het algemeen is de gameplay plezierig (keyboard en muis) en de graphics zijn ook erg goed. Heb gehoord dat ze minder zijn op de XBOX, maar op de PC zijn ze prima, vindt ik zelf.
Hoe dan ook, iedereen houd van de eye-candy.
Het enige waar ik nog uit moet komen, is het ‘tactics menu’. Wel ben ik zo verstandig geweest Alistair en Marvolo te gebruiken als tanks, en Wynne/Leliana en Morrigan op de achtergrond.
Mijn edele bandiet heeft een interessante proloog en het blijft zich op een boeiende manier ontwikkelen. Het enige wat me opvalt, is dat de ‘voice-acting’ qua stemmen goed is, maar over de lichaamstaal ben ik niet helemaal tevreden.
Bijvoorbeeld: De NPC schreeuwt, huilt of is gewoon van slag. Je kunt het wel horen in zijn of haar stem, maar het wordt niet super weergegeven in de lichaamstaal. Toch moet ik zeggen dat de stemmen beter zijn geregeld als in Oblivion (daar had je namelijk de bedelaars die heel zielig praatten, en vervolgens, als je een ander onderwerp koos, ze opeens normaal praatten).
Betreffende de speelvrijheid in Dragon Age, is er vrijheid genoeg. Je kunt allerlei kanten op, maar toch dorst je naar meer. Maar ik moet nog verder experimenteren met andere karakters. Toch moet ik zeggen dat op een paar gebieden, Dragon Age als een experiment aanvoelt op de ontwikkeling van RPG-games. Jouw afkomst betekend iets en heeft effect hoe mensen op jou reageren, en jouw acties hebben ook echt reacties op de omgeving in de toekomst, maar ook op jouw compagnons. Ik denk dat dit in de toekomst wel verder wordt ontwikkeld.
Dit vindt ik wel het leukste: De interactie van je compagnons onderling, en met jou als de hoofdprotagonist.
Zo voelde ik een sterke band met Morrigan, door haar statement, “If I feel the need to suck on anything of yours, Alistair, you’ll be the first to know.”
Zo heb ik wel een algemene mening over de verscheidene karakters
Dog (die van mij heet Zansu): Als een menselijke edele heb je standaard je eigen Mabari (oorlogshond). Hoewel het een leuk beest is voor de gezelschap, voegt het weinig toe. Je kunt ‘m aaien, uitzenden om iets op te halen, maar daar houd het bij op, naast de kleine rare dingen die hij soms in het kamp doet.
Duncan: Al is hij kort aanwezig, zijn rol beweegt je wel. Alleen wordt het op gegeven moment vermoeiend hoe ‘emo’ Alistair doet over Duncan’s dood. Mijn Marvolo is nog meer emo als jou! Zijn papa en mama zijn dood en hij weet niet waar broerlief is.
Alistair: Op een of andere reden wil ik hem slaan, maar kan ik het niet omdat het zo’n cheesy goedzak is. Zelfs al zou ik hem een mep verkopen, zou hij me heel zielig aankijken van, “How could you?” Zijn gevoel voor humor is erg plezierig, en zijn algemene visie op dingen zijn lekker cynisch. Hij is alleen net als een labrador: heel lief, alleen niet erg slim.
Morrigan: De morbide goth-chick type waar je moeder je voor waarschuwt. Toen Marvolo een relatie met haar probeerde aan te gaan, werd ze een beetje cliché voor haar rol; ze begon moeilijk te doen en de ‘kille, afstandelijke goth-chick’ te spelen ‘die nooit heeft geleerd lief te hebben’ en ‘niet weet om te gaan met de gevoelens die ze nu opeens heeft.’
Flemeth: Ze doet me een beetje denken aan m’n oma: Net zo lelijk, verknipt en gestoord. Ze kan alleen (voor zover ik weet) niet in een draak veranderen.
Leliana: “Helloooo sistah!” was m’n eerste gedachte. Ik weet niet, ik moest aan ‘Sister Act’ denken om een of andere reden. Ze is alleen irritant klef, naïef en tot blind toe trouw aan haar religie. Misschien ben ik echt pervers, dat ik hoopte op een ‘modder-bikini-catfight’(geef toe!) tussen haar en Morrigan.
Haar ‘Orlesian’ accent was ook erg irritant. Over het algemeen is het accent irritant, omdat ze een beetje praten alsof ze een hazenlip (no offence intended) hebben.
Sten: Stil. lang en donkerblauw. Een beetje een mix van een smurf, B.A en een samurai.
Hij’s blauw, hij’s groot, sterk en stoer, doelgericht en erg gericht op eer. Toch mocht ik dat wel in hem, en vaak had ik het gevoel dat hij het ergens wel leuk vond zo mysterieus te zijn.
Zevran: Zodra ik zijn stem hoorde, dacht ik twee dingen: Homo (nee, ik ben niet homofobisch) en Antonio Banderas (vooral door Banderas’ rol als Puss ’n Boots in Shrek). Lekker zilveren tongetje, waar mijn Elf Mage je meer van kan vertellen als ik.
Wynne: Zij heeft een speciaal, warm plekje gekregen, pixels of niet, ze is gewoon een vreselijk lief mens en ook een behoorlijk handige toevoeging aan het team.
Last, but not least, Oghren: Het mindere aan alle RPG’s en fantasy's (boeken) als het om dwergen gaat, is dat het altijd hetzelfde is met dwergen: Ze wonen ondergronds of in de bergen waar ze naar een kostbaar materiaal mijnen en staan ze bekend om hun meesterschap met harnassen en wapens.
Ik heb vaak om Oghren en zijn dronken buien gelachen (haha, asscrabs) en was zijn karakter goed te genieten.
Naast deze ‘main-game’ karakters, is er nog meer teamgenoten te krijgen via uitbreidingen. Deze moet ik nog verkennen of te pakken krijgen.
Dan, de quests. Waar ik me vaak aan heb geïrriteerd in games, was het feit dat je dus vaak erop uit werd gestuurd om ingrediënten hier op te zoeken, die persoon te spreken over een misdaad, dit of dat op te lossen, en er weinig interessants gebeurde. In Dragon Age: Origins, hebben ze dat toch wat origineler aangepakt, en vond ik de ‘persoonlijke’ quests van de compagnons ook erg interessant.
Samenvatting: Dragon Age: Origins, is voor mij zeker de moeite waard, en ga nog verder experimenteren met karakters en uitkomsten met het verhaal. De lore en karakters zijn goed. Ik ben ook tevreden over de graphics, maar ’t kan altijd beter. De game-play is wat simpel, maar daardoor erg fijn (afgezien van het tactics-menu en de skills e.d) Maar wat het ‘m bij mij vooral doet, is het feit dat de verscheidene afkomsten, je keuzes, en gesprekken het verhaal en je band met je compagnons drastisch kunnen beïnvloeden.
Dragon Age: Origins
“De zoveelste RPG die wordt gepubliceerd.” Dit zullen velen hebben gedacht toen Dragon Age: Origins (door Bioware) werd uitgebracht in Europa. Zelf had ik al trailers en previews gezien en gelezen. Zelf was ik best nieuwsgierig nadat ik The Elder Scrolls III: Morrowind en TES IV: Oblivion (zou graag Daggerfall en Arena ’s aan de praat willen krijgen) tot krassen toe heb gespeeld, en wel toe was aan iets nieuws.
Uiteindelijk toch maar ’s Dragon Age opgehaald, gezien ik toch een grote RPG fan ben (en ook blijf).
[u][b]Kortom: Mijn ervaring met Dragon Age: Origins, door Bioware.
Dus voor je verder leest, wees gewaarschuwd: Spoilers![/b][/u]
Wat mij initieel teleurstelde, is het feit dat je de standaard rassen en klasses hebt: Dwerg, Elf, Mens. En dan de klasses: Rogue (Bandiet), Mage (Magiër), Warrior (Krijger).
Wat wel een leuke toevoeging is, is de afkomst van je karakter. De enige ‘pain in the ass’ was dat ik drie keer opnieuw ben begonnen, voor ik een goed karakter had waar ik fatsoenlijk mee verder kon komen. Ben begonnen met een Elf Mage, Elf Rogue, en uiteindelijk, toch maar een mannelijke, krijger van edele afkomst, met de naam, Marvolo.
Dan komt de Character Creation. Het is niet zo uitgebreid als Oblivion, maar de mogelijkheden zijn ondanks dat toch leuk.
Wat me tegenviel waren de haarstijlen, maar da’s misschien een ‘girl-thing’ dat ik zo ijdel ben met m’n karakters (“I feel pretty, oh so pretty…”).
En dan, begint het spel. Het verhaal wordt goed voorgelegd waar het omgaat, en dan kom je bij je karakter terecht.
Als Dwerg, kun je een edele krijger/bandiet zijn, of een gewone bandiet/krijger, maar geen magiër. Dit vanwege het feit dat Dwergen geen magische affiniteit hebben, maar dat is een ‘Lore’ iets waar ik niet teveel op wil uitbreiden.
Als Elf, kun je een magiër in ‘The Circle’ zijn, een Dalish (een soort bos-elf), of een bandiet/krijger in een zogeheten ‘Alienage’ (soort ghetto voor elven) zijn.
Als mens ben je of een edele krijger of bandiet. Jammer vind ik persoonlijk dat je niet als een menselijke stadsbandiet/straatrat kunt beginnen, maar goed.
Over het algemeen is de gameplay plezierig (keyboard en muis) en de graphics zijn ook erg goed. Heb gehoord dat ze minder zijn op de XBOX, maar op de PC zijn ze prima, vindt ik zelf.
Hoe dan ook, iedereen houd van de eye-candy.
Het enige waar ik nog uit moet komen, is het ‘tactics menu’. Wel ben ik zo verstandig geweest Alistair en Marvolo te gebruiken als tanks, en Wynne/Leliana en Morrigan op de achtergrond.
Mijn edele bandiet heeft een interessante proloog en het blijft zich op een boeiende manier ontwikkelen. Het enige wat me opvalt, is dat de ‘voice-acting’ qua stemmen goed is, maar over de lichaamstaal ben ik niet helemaal tevreden.
Bijvoorbeeld: De NPC schreeuwt, huilt of is gewoon van slag. Je kunt het wel horen in zijn of haar stem, maar het wordt niet super weergegeven in de lichaamstaal. Toch moet ik zeggen dat de stemmen beter zijn geregeld als in Oblivion (daar had je namelijk de bedelaars die heel zielig praatten, en vervolgens, als je een ander onderwerp koos, ze opeens normaal praatten).
Betreffende de speelvrijheid in Dragon Age, is er vrijheid genoeg. Je kunt allerlei kanten op, maar toch dorst je naar meer. Maar ik moet nog verder experimenteren met andere karakters. Toch moet ik zeggen dat op een paar gebieden, Dragon Age als een experiment aanvoelt op de ontwikkeling van RPG-games. Jouw afkomst betekend iets en heeft effect hoe mensen op jou reageren, en jouw acties hebben ook echt reacties op de omgeving in de toekomst, maar ook op jouw compagnons. Ik denk dat dit in de toekomst wel verder wordt ontwikkeld.
Dit vindt ik wel het leukste: De interactie van je compagnons onderling, en met jou als de hoofdprotagonist.
Zo voelde ik een sterke band met Morrigan, door haar statement, “If I feel the need to suck on anything of yours, Alistair, you’ll be the first to know.”
Zo heb ik wel een algemene mening over de verscheidene karakters
Dog (die van mij heet Zansu): Als een menselijke edele heb je standaard je eigen Mabari (oorlogshond). Hoewel het een leuk beest is voor de gezelschap, voegt het weinig toe. Je kunt ‘m aaien, uitzenden om iets op te halen, maar daar houd het bij op, naast de kleine rare dingen die hij soms in het kamp doet.
Duncan: Al is hij kort aanwezig, zijn rol beweegt je wel. Alleen wordt het op gegeven moment vermoeiend hoe ‘emo’ Alistair doet over Duncan’s dood. Mijn Marvolo is nog meer emo als jou! Zijn papa en mama zijn dood en hij weet niet waar broerlief is.
Alistair: Op een of andere reden wil ik hem slaan, maar kan ik het niet omdat het zo’n cheesy goedzak is. Zelfs al zou ik hem een mep verkopen, zou hij me heel zielig aankijken van, “How could you?” Zijn gevoel voor humor is erg plezierig, en zijn algemene visie op dingen zijn lekker cynisch. Hij is alleen net als een labrador: heel lief, alleen niet erg slim.
Morrigan: De morbide goth-chick type waar je moeder je voor waarschuwt. Toen Marvolo een relatie met haar probeerde aan te gaan, werd ze een beetje cliché voor haar rol; ze begon moeilijk te doen en de ‘kille, afstandelijke goth-chick’ te spelen ‘die nooit heeft geleerd lief te hebben’ en ‘niet weet om te gaan met de gevoelens die ze nu opeens heeft.’
Flemeth: Ze doet me een beetje denken aan m’n oma: Net zo lelijk, verknipt en gestoord. Ze kan alleen (voor zover ik weet) niet in een draak veranderen.
Leliana: “Helloooo sistah!” was m’n eerste gedachte. Ik weet niet, ik moest aan ‘Sister Act’ denken om een of andere reden. Ze is alleen irritant klef, naïef en tot blind toe trouw aan haar religie. Misschien ben ik echt pervers, dat ik hoopte op een ‘modder-bikini-catfight’(geef toe!) tussen haar en Morrigan.
Haar ‘Orlesian’ accent was ook erg irritant. Over het algemeen is het accent irritant, omdat ze een beetje praten alsof ze een hazenlip (no offence intended) hebben.
Sten: Stil. lang en donkerblauw. Een beetje een mix van een smurf, B.A en een samurai.
Hij’s blauw, hij’s groot, sterk en stoer, doelgericht en erg gericht op eer. Toch mocht ik dat wel in hem, en vaak had ik het gevoel dat hij het ergens wel leuk vond zo mysterieus te zijn.
Zevran: Zodra ik zijn stem hoorde, dacht ik twee dingen: Homo (nee, ik ben niet homofobisch) en Antonio Banderas (vooral door Banderas’ rol als Puss ’n Boots in Shrek). Lekker zilveren tongetje, waar mijn Elf Mage je meer van kan vertellen als ik.
Wynne: Zij heeft een speciaal, warm plekje gekregen, pixels of niet, ze is gewoon een vreselijk lief mens en ook een behoorlijk handige toevoeging aan het team.
Last, but not least, Oghren: Het mindere aan alle RPG’s en fantasy's (boeken) als het om dwergen gaat, is dat het altijd hetzelfde is met dwergen: Ze wonen ondergronds of in de bergen waar ze naar een kostbaar materiaal mijnen en staan ze bekend om hun meesterschap met harnassen en wapens.
Ik heb vaak om Oghren en zijn dronken buien gelachen (haha, asscrabs) en was zijn karakter goed te genieten.
Naast deze ‘main-game’ karakters, is er nog meer teamgenoten te krijgen via uitbreidingen. Deze moet ik nog verkennen of te pakken krijgen.
Dan, de quests. Waar ik me vaak aan heb geïrriteerd in games, was het feit dat je dus vaak erop uit werd gestuurd om ingrediënten hier op te zoeken, die persoon te spreken over een misdaad, dit of dat op te lossen, en er weinig interessants gebeurde. In Dragon Age: Origins, hebben ze dat toch wat origineler aangepakt, en vond ik de ‘persoonlijke’ quests van de compagnons ook erg interessant.
Samenvatting: Dragon Age: Origins, is voor mij zeker de moeite waard, en ga nog verder experimenteren met karakters en uitkomsten met het verhaal. De lore en karakters zijn goed. Ik ben ook tevreden over de graphics, maar ’t kan altijd beter. De game-play is wat simpel, maar daardoor erg fijn (afgezien van het tactics-menu en de skills e.d) Maar wat het ‘m bij mij vooral doet, is het feit dat de verscheidene afkomsten, je keuzes, en gesprekken het verhaal en je band met je compagnons drastisch kunnen beïnvloeden.
Gamer-girl 101: Marije's kant van het verhaal
Rond juni was het helaas voor mij afgelopen bij een bedrijf waar ik erg veel plezier had. Mis ze nog steeds, maar goed, da's een ander verhaal (haha).
Collega's stelden voor, om naast van het Koos-Werkloos zijn te genieten, ook eens een poging doen tot het vinden van Meneer Knight-In-Shining-Armor.
Het is uiteindelijk geen ridder op een witte hengst geworden, maar eerder een hobbit op een achterlijke muilezel (die eigenlijk best wel schattig is).
Ik haalde m'n shouders op en dacht, "Waarom niet."
Al gauw kwam ik aan het zoeken op dating sites, en dan ben je opeens niet meer zo angstig in F.E.A.R of een dergelijke horror-games, want daar lopen best wel wat freaks rond (jammer dat ik geen rail-gun heb).
Eentje was tegen de 60 en had geen bezwaar tegen het leeftijdsverschil, ik had meer bezwaar tegen het libido wat hij dan waarschijnlijk tekortkwam en dergelijke gebreken.
En wat heb ik aan een ouwe zak die waarschijnlijk niet eens weet waar de aan en uit knop zat van een PC?
Zo waren er nog wel meer. Gladjakkers met van die diamanten oorbelletjes, gladde praat en een ego groter als hun auto. Niet dat hun ego lang dienst bewees, maar het was een leuk zoethoudertje om de teleurstelling te drukken.
Toen kwam ik nog een kerel tegen die op eerste gezicht heel wat leek, maar achteraf net zoveel ruggengraat had als een naaktslak met herpes (niet dat ik weet of naaktslakken herpes kunnen krijgen, maar goed, laten we dat maar niet uitzoeken?)
Maar toen, was er die kerel wiens profiel ik tegenkwam en het sprak mij aan. Was eens wat anders dan, "Ik zoek mijn droomprinses waar ik dagenlang sex mee wil hebben, veel babies mee wil maken en heel erg rijk mee wil worden-" -pakt emmertje en kots hem even vol-. You get the point.
Na een paar berichten te hebben gewisseld, besloten we maar toch MSN erbij te pakken, en al gauw had ik er een maatje bij. Eerst was ik sceptisch en wat wantrouwig (ben net een kat die wordt benaderd door een nieuwsgierige hond. Maar in mijn geval dan een grizzly bear.) Al gauw bleek het niet nodig te zijn. Ik voelde me op m'n gemak. Ik hoefde niet meer onder vloeren te schuiven dat ik iemand was met een scherpe tong, een groot hart en eigenlijk gewoon wat TLC (Tender Love and Care) nodig had.
Ook was het erg geruststellend dat hij me nam zoals ik was, wat veel kerels altijd nog aan mij hebben proberen te veranderen -schudt hoofd-. Als je een vrouw wil hebben die niet zeurt, klaagt of dingen van je eist, neem dan een opblaaspop, of een griet a la Paris Hilton met het IQ van een deurknop.
M'n moeder werd op een gegeven moment bang omdat ik zo vrolijk was en veel grinnikte.
Ronnie had al een paar keer gesuggereerd dat we elkaar zouden moeten ontmoeten, en hoewel ik eerst wat twijfelachtig was, besloot ik op een gegeven moment toch de knop door te hakken.
Zou hij dan toch vervelend worden, had ik vast wel iets waarmee ik hem kon slaan. Een mobiel of zoiets (serieus, m'n moeder is meesterwerpster met telefoons. 1 April-grap, lang verhaal)
Dus, we spraken af elkaar te ontmoeten bij mij in de buurt bij een leuk, bekend café waar veel mensen kwamen. Voor het eerst in een lange tijd maakte ik me eens druk om wat ik droeg. Gewoonlijk liep ik nog wel 's rond als een hobo, en zelden deed ik de moeite om me op te tutten, maar die avond was ik er voor de verandering wat drukker mee.
Waarschijnlijk had m'n moeder iets raars ingeslikt, want ze knuffelde me voor ik wegging en kuste me veel plezier toe. Serieus, mens, what's wrong with you?
Zo ging ik met de auto richting het café in kwestie en zo geschiedde het.
Er kwam een leuke kerel aan. Ik werd niet direct warm en pluizig van binnen, maar het voelde fijn dat hij zo ontspannen was en ik vond z'n stem ook direct plezierig.
Het begon wat casual over de gewone, dagelijkse dingetjes en zaken. Het was grappig hoe soepel het verloopt omdat ik normaal wat afgesloten ben, maar toch durfde ik wat opener te zijn bij hem, en al gauw brak het onderwerp van gaming aan.
Ik weet nog steeds die O.o; blik op z'n gezicht toen ik begon over de eerste Duke Nukem (ik ben vanaf vroege oogst al ingeridderd in de Orde Der Gaming), Dune, Commander Keen, Bomberman, Mega Man, Mario, Teenage Mutant Ninja Turtles (we hadden vroeger een SuperNintendo), Doom en natuurlijk de gewone latere PC-games die daar op volgden.
Nog maar niet te spreken van de films (naast Star Wars) ook een klein beetje Star Trek, horror-films, comedies en de retro-anime en de 'popie-jopie' anime die maar nooit eindigt. (Bleach, Naruto -rolt met ogen- Zelfs The Never-Ending Story weet wanneer ze op moet houden.)
Al met al, een geslaagde avond, en toen ik thuis was, lag m'n moeder op de bank te pitten, want ze was nogal bezorgd geweest over het feit dat het zo lang duurde voor ik thuis was. Gekke mens klein kusje op het voorhoofd gedrukt, toegedekt, en naar boven geninja'd.
De ochtend daarna was op een zondag, en standaard houd dat in dat je je kunt vervelen, porno kunt gaan kijken en er grappige stemmetjes bij kunt gaan verzinnen (serieus, blijft gewoon leuk, mensen gaan alleen afvragen of er iets mis met je is)
Maar ook dat was zo'n geval van, "Meh...wat nu?" dus ik logde in op MSN, en klikte op Ronnie, "Nyeeeh x_X Ik verveeeel meeeee."
":p Kom dan bij mij langs, kunnen we film kijken."
"Okay =3"
En zo krabte m'n pa over z'n kop van, "Oh my god, here we go." en m'n moeder had zo'n typische moeder-blik van, "Mijn kleine meisje word groot. Ze is verliefd."
Dus, zo rij je van je eigen kleine gat waar je woont naar het andere, en je gaat film kijken. Één ding was ik alleen vergeten te zeggen tegen Ronnie. Ik neig in slaap te vallen bij films, dus, tegen het einde van de film, was ik in slaap gevallen, en rond 4 uur ging mijn telefoon af.
"Ja, waar ben je?" Pa. Dude. Serieus. Ik lig net lekker...-voelt achter zich- hrm...die buik is een ideaal kussen.
"Bij Ronnie. Ben er morgen weer...-gaapt-"
"Oké." Pa hangt op. Heerlijk dat m'n pa weet wat ik doe en niet in paniek raakt (Denk: Een grote kerel die in cirkels rent en gilt als een meisje die voor 't eerst ongesteld is ofzo.)
Zo krul ik me weer als een kleine kat tegen de beer op en slaap ik verder.
Daarna is het heel snel gegaan. Elke avond ging ik bij hem langs, tot de arme sukkel ziek werd. Ik kwam langs op ziekenbezoek en toen ik weg wou gaan, had ik dat jeukende gevoel in m'n geweten.
Ik kon 'm toch niet zo alleen laten? Ik kon wel naar huis gaan m'n moeder pesten, maar daar was ik na 20 jaar al wel expert in. Zo belde ik m'n ouders op dat ik bij Ronnie bleef om voor hem te zorgen, en meneer lag toch plat dus kon ik gerust solliciteren (en gamen, mwahha) op zijn PC.
Na een aantal weken was hij gelukkig weer beter, maar toen kwam dat moment waar ik een onzeker gevoel bij kreeg? Ging hij weer aan 't werk en moest ik weer naar huis omdat het toch niet wat was? Of wat anders?
Hij ging gewoon weer naar zijn werk, maar hij vond niets fijner dat er dat vrouwtje was die gek met hem was zoals hij was (en nog steeds is, alleen getweaked en upgraded hier en daar. Veel bugs en glitches =3) en dat het ook wel handig was dat er iemand in huis was die alles netjes maakte, hield en eten klaar had voor hem.
En zo, na een maand woon je eigenlijk al samen, dus besloten we maar op gegeven moment het officieel te maken. Ik was eerst wat nieuwsgierig en zenuwachtig over de reactie van m'n ouders, maar die waren juist blij (voornamelijk omdat ik niet meer in de woonkamer zat achter de PC. (Volgens mijn moeder typ ik niet, maar verkracht ik die toetsen)
Ook kwam er een leuk pakket bij, namelijk, de schoonfamilie. We weten allemaal de series, of uit eigen ervaring, waar de schoonmoeder een psycho-neurotische gewoonte heeft te bezorgd te zijn enz. Maar ik ben heel blij met de schoonfamilie die erbij gekomen is.
Zo was ik absoluut niet vertrouwd met kinderen, en zo heb ik een kleine dondersteen van 3 die in m'n hart kruipt, en een andere kleine dame van 5 maanden (onderhand) die naar me lacht omdat ze me herkent, en diep beledigt is omdat ik haar weer in de box leg. (Je zou haar gezicht moeten zien als ik haar die blik geef van, "Jij hebt weer wat gedumpt in die luier wat illegaal zou moeten zijn.")
Al met al, heb ik mijn hobbit op de achterlijke muilezel gevonden, maar zou het niet anders willen.
Collega's stelden voor, om naast van het Koos-Werkloos zijn te genieten, ook eens een poging doen tot het vinden van Meneer Knight-In-Shining-Armor.
Het is uiteindelijk geen ridder op een witte hengst geworden, maar eerder een hobbit op een achterlijke muilezel (die eigenlijk best wel schattig is).
Ik haalde m'n shouders op en dacht, "Waarom niet."
Al gauw kwam ik aan het zoeken op dating sites, en dan ben je opeens niet meer zo angstig in F.E.A.R of een dergelijke horror-games, want daar lopen best wel wat freaks rond (jammer dat ik geen rail-gun heb).
Eentje was tegen de 60 en had geen bezwaar tegen het leeftijdsverschil, ik had meer bezwaar tegen het libido wat hij dan waarschijnlijk tekortkwam en dergelijke gebreken.
En wat heb ik aan een ouwe zak die waarschijnlijk niet eens weet waar de aan en uit knop zat van een PC?
Zo waren er nog wel meer. Gladjakkers met van die diamanten oorbelletjes, gladde praat en een ego groter als hun auto. Niet dat hun ego lang dienst bewees, maar het was een leuk zoethoudertje om de teleurstelling te drukken.
Toen kwam ik nog een kerel tegen die op eerste gezicht heel wat leek, maar achteraf net zoveel ruggengraat had als een naaktslak met herpes (niet dat ik weet of naaktslakken herpes kunnen krijgen, maar goed, laten we dat maar niet uitzoeken?)
Maar toen, was er die kerel wiens profiel ik tegenkwam en het sprak mij aan. Was eens wat anders dan, "Ik zoek mijn droomprinses waar ik dagenlang sex mee wil hebben, veel babies mee wil maken en heel erg rijk mee wil worden-" -pakt emmertje en kots hem even vol-. You get the point.
Na een paar berichten te hebben gewisseld, besloten we maar toch MSN erbij te pakken, en al gauw had ik er een maatje bij. Eerst was ik sceptisch en wat wantrouwig (ben net een kat die wordt benaderd door een nieuwsgierige hond. Maar in mijn geval dan een grizzly bear.) Al gauw bleek het niet nodig te zijn. Ik voelde me op m'n gemak. Ik hoefde niet meer onder vloeren te schuiven dat ik iemand was met een scherpe tong, een groot hart en eigenlijk gewoon wat TLC (Tender Love and Care) nodig had.
Ook was het erg geruststellend dat hij me nam zoals ik was, wat veel kerels altijd nog aan mij hebben proberen te veranderen -schudt hoofd-. Als je een vrouw wil hebben die niet zeurt, klaagt of dingen van je eist, neem dan een opblaaspop, of een griet a la Paris Hilton met het IQ van een deurknop.
M'n moeder werd op een gegeven moment bang omdat ik zo vrolijk was en veel grinnikte.
Ronnie had al een paar keer gesuggereerd dat we elkaar zouden moeten ontmoeten, en hoewel ik eerst wat twijfelachtig was, besloot ik op een gegeven moment toch de knop door te hakken.
Zou hij dan toch vervelend worden, had ik vast wel iets waarmee ik hem kon slaan. Een mobiel of zoiets (serieus, m'n moeder is meesterwerpster met telefoons. 1 April-grap, lang verhaal)
Dus, we spraken af elkaar te ontmoeten bij mij in de buurt bij een leuk, bekend café waar veel mensen kwamen. Voor het eerst in een lange tijd maakte ik me eens druk om wat ik droeg. Gewoonlijk liep ik nog wel 's rond als een hobo, en zelden deed ik de moeite om me op te tutten, maar die avond was ik er voor de verandering wat drukker mee.
Waarschijnlijk had m'n moeder iets raars ingeslikt, want ze knuffelde me voor ik wegging en kuste me veel plezier toe. Serieus, mens, what's wrong with you?
Zo ging ik met de auto richting het café in kwestie en zo geschiedde het.
Er kwam een leuke kerel aan. Ik werd niet direct warm en pluizig van binnen, maar het voelde fijn dat hij zo ontspannen was en ik vond z'n stem ook direct plezierig.
Het begon wat casual over de gewone, dagelijkse dingetjes en zaken. Het was grappig hoe soepel het verloopt omdat ik normaal wat afgesloten ben, maar toch durfde ik wat opener te zijn bij hem, en al gauw brak het onderwerp van gaming aan.
Ik weet nog steeds die O.o; blik op z'n gezicht toen ik begon over de eerste Duke Nukem (ik ben vanaf vroege oogst al ingeridderd in de Orde Der Gaming), Dune, Commander Keen, Bomberman, Mega Man, Mario, Teenage Mutant Ninja Turtles (we hadden vroeger een SuperNintendo), Doom en natuurlijk de gewone latere PC-games die daar op volgden.
Nog maar niet te spreken van de films (naast Star Wars) ook een klein beetje Star Trek, horror-films, comedies en de retro-anime en de 'popie-jopie' anime die maar nooit eindigt. (Bleach, Naruto -rolt met ogen- Zelfs The Never-Ending Story weet wanneer ze op moet houden.)
Al met al, een geslaagde avond, en toen ik thuis was, lag m'n moeder op de bank te pitten, want ze was nogal bezorgd geweest over het feit dat het zo lang duurde voor ik thuis was. Gekke mens klein kusje op het voorhoofd gedrukt, toegedekt, en naar boven geninja'd.
De ochtend daarna was op een zondag, en standaard houd dat in dat je je kunt vervelen, porno kunt gaan kijken en er grappige stemmetjes bij kunt gaan verzinnen (serieus, blijft gewoon leuk, mensen gaan alleen afvragen of er iets mis met je is)
Maar ook dat was zo'n geval van, "Meh...wat nu?" dus ik logde in op MSN, en klikte op Ronnie, "Nyeeeh x_X Ik verveeeel meeeee."
":p Kom dan bij mij langs, kunnen we film kijken."
"Okay =3"
En zo krabte m'n pa over z'n kop van, "Oh my god, here we go." en m'n moeder had zo'n typische moeder-blik van, "Mijn kleine meisje word groot. Ze is verliefd."
Dus, zo rij je van je eigen kleine gat waar je woont naar het andere, en je gaat film kijken. Één ding was ik alleen vergeten te zeggen tegen Ronnie. Ik neig in slaap te vallen bij films, dus, tegen het einde van de film, was ik in slaap gevallen, en rond 4 uur ging mijn telefoon af.
"Ja, waar ben je?" Pa. Dude. Serieus. Ik lig net lekker...-voelt achter zich- hrm...die buik is een ideaal kussen.
"Bij Ronnie. Ben er morgen weer...-gaapt-"
"Oké." Pa hangt op. Heerlijk dat m'n pa weet wat ik doe en niet in paniek raakt (Denk: Een grote kerel die in cirkels rent en gilt als een meisje die voor 't eerst ongesteld is ofzo.)
Zo krul ik me weer als een kleine kat tegen de beer op en slaap ik verder.
Daarna is het heel snel gegaan. Elke avond ging ik bij hem langs, tot de arme sukkel ziek werd. Ik kwam langs op ziekenbezoek en toen ik weg wou gaan, had ik dat jeukende gevoel in m'n geweten.
Ik kon 'm toch niet zo alleen laten? Ik kon wel naar huis gaan m'n moeder pesten, maar daar was ik na 20 jaar al wel expert in. Zo belde ik m'n ouders op dat ik bij Ronnie bleef om voor hem te zorgen, en meneer lag toch plat dus kon ik gerust solliciteren (en gamen, mwahha) op zijn PC.
Na een aantal weken was hij gelukkig weer beter, maar toen kwam dat moment waar ik een onzeker gevoel bij kreeg? Ging hij weer aan 't werk en moest ik weer naar huis omdat het toch niet wat was? Of wat anders?
Hij ging gewoon weer naar zijn werk, maar hij vond niets fijner dat er dat vrouwtje was die gek met hem was zoals hij was (en nog steeds is, alleen getweaked en upgraded hier en daar. Veel bugs en glitches =3) en dat het ook wel handig was dat er iemand in huis was die alles netjes maakte, hield en eten klaar had voor hem.
En zo, na een maand woon je eigenlijk al samen, dus besloten we maar op gegeven moment het officieel te maken. Ik was eerst wat nieuwsgierig en zenuwachtig over de reactie van m'n ouders, maar die waren juist blij (voornamelijk omdat ik niet meer in de woonkamer zat achter de PC. (Volgens mijn moeder typ ik niet, maar verkracht ik die toetsen)
Ook kwam er een leuk pakket bij, namelijk, de schoonfamilie. We weten allemaal de series, of uit eigen ervaring, waar de schoonmoeder een psycho-neurotische gewoonte heeft te bezorgd te zijn enz. Maar ik ben heel blij met de schoonfamilie die erbij gekomen is.
Zo was ik absoluut niet vertrouwd met kinderen, en zo heb ik een kleine dondersteen van 3 die in m'n hart kruipt, en een andere kleine dame van 5 maanden (onderhand) die naar me lacht omdat ze me herkent, en diep beledigt is omdat ik haar weer in de box leg. (Je zou haar gezicht moeten zien als ik haar die blik geef van, "Jij hebt weer wat gedumpt in die luier wat illegaal zou moeten zijn.")
Al met al, heb ik mijn hobbit op de achterlijke muilezel gevonden, maar zou het niet anders willen.