Ron's & Marije's Blog

Ik dacht ik maak eens een ander soort bericht vandaag.(sorry van de spellingfouten lichte Dyslexie)

Ja, het gaat vandaag over hond.

S'avonds je zit lekker te gamen.Onder het gamebureau ligt mijn teckel lekker te snurken.
Vervolgens besluit ik maar een om battlefield te gaan spelen.
Eenmaal in de game belandt, vliegen de kogels en granaten van het scherm en uit mijn speakers.....mijn teckel...die met zijn hoofd pal naast de subwoofer licht schrikt zich de tyfus.

Ze kijkt omhoog met een blik van WTF maak je me nou.Lig hier lekker te pitten krijg ik opeens granaten om me hoofd gesodemieter...

Vervolgens ben ik lekker aan het fragen..besluit mevrouw gezien het lawaai ook maar een serenade te maken..als een mislukte zeehond huilt ze het uit elke keer als ik mijn machinegeweer leegdruk op de tegenstander.

Vervolgens besluit ik na het frag feest een rustig spelletje bejeweled maar te gaan doen..maar hier besluit mijn hond dat ik een touchscreen zou hebben en plaatst telkens haar poot op het scherm alsof ze een meesteres is in bejeweled.
Vervolgens zeg ik tegen haar dat ik geen touchscreen heb en krijg ik vervolgens een moppelend geluid van haar terug...ook als ik lekker probeer te spelen op m'n midi keyboard denkt mevrouw ook dat ze de mooiste noten kan spelen om er bij te gaan zingen vervolgens.

Ik zal binnenkort van deze tweaker teckel wel eens een film opnemen wat ze allemaal doet...meschien moet ze maar zelf op tweakers een blog beginnen.

Ben nog van plan om een jas te maken voor d'r met het tweakers logo :-)

Ik heb maar even een filmpje erbij gepost dan kun je in iedergeval haar vliegende oren zien(want een windvanger is ze wel)

http://www.youtube.com/watch?v=Jelf9qoEs9I

En hier kun je alvast iets bewonderen van haar zangkunst

http://www.youtube.com/wa...AKrDw&feature=related

Greetzz
Amd


Gedeelte uit mijn blog gehaald omdat ik geen politiek debat wil met mijn blog.

ten eerste excusses voor het typen alvast..ben lichtelijk analfabeet dus hier en daar spellingsfouten e.d voorbehouden.

De laatste tijd staat het nieuws bol van de crisis in Amerika betreffende hun verlaging van kredietwaardigheid.

De staatsschuld loopt daar de pan uit en ik lees momenteel veel op twitter dat het Obama's schuld is....nou daar ben ik het dus NIET mee eens.

Obama is momenteel druk bezig om te proberen de rotzooi van 2 generatie's bush gunslingers op te ruimen..zodra er een Bush aan de macht was geweest moesten de democraten het weer opruimen,en dit is een feit genoeg te vinden op wikipedia en op diverse websites...zelfs Clinton had het redelijk netjes op orde.

Momenteel gaat we richting de 2e dip..the deep deep dip en ik denk dat deze dip een en ander gaat veranderen op den duur...de economie die wij kennen met de Amerikaanse dollar als handvat is straks niet meer.

Er zijn dingen op dit moment in de wereld aan het veranderen en deze zitten in een stroomversnelling....het zal de komende tijd alleen maar slechter gaan met de wereld(ik ben over het algemeen altijd wel een optimist maar ben ook realist)

Er komt ook weer een betere tijd..maar niet als de republikeinen aan de macht komen.

Things are going to change..and we all gona see it..but keep smiling because good things will come again :-)

Was vandaag wat aan ’t rommelen in huis, want ja, wat moet je doen als je klaar bent met solliciteren naast gamen?

Op gegeven moment kwam ik twee A-4tjes tegen die aan elkaar waren geniet, en ik was best wel blij dat ik het weer had gevonden. Voor de vreemdeling zal het niet meer als dom gekrabbel zijn, maar voor mij zit er een zekere spirituele herinnering aan. Misschien is ‘spiritueel’ niet het juiste woord, maar ik zal je het verhaal vertellen.

Een tijdje heb ik in Enschede gewerkt in de avonden en dan moest ik met de trein naar het werk. Het is koud baggerweer (zelfs nu nog, bah. Ik wil de lente!) en sta je daar met een peuk te wachten tot die rottrein er aan komt baggeren. Ook nog eens te laat, maar goed.

Op gegeven moment zie je iets in je ooghoek. Basisreactie van de mens, is dat je dan kijkt wat er aan komt. Je verwacht een student, een vertegenwoordiger, of wie dan ook. Deze persoon was ook niet minder mens, maar er kwam een vrouw aan, die blind was.

Het zal een vrouwen iets zijn dat die radertjes beginnen te draaien in m’n hoofd.
Ik vindt het al moeilijk om het treinstation terug te vinden (of m’n auto, als ik die kan lenen) als ik ergens niet bekend ben.

Hoe zou dat zijn als ik blind zou zijn?

Die vrouw had een leuke poke-stick, en een lieve hond, maar als je daar van afhankelijk bent, lijkt het me best eng als je dan je weg in je uppie moet vinden, vooral in een maatschappij tegenwoordig waar je nauwelijks iemand kunt aanspreken zonder dat je een rare blik of rare verwensingen naar je toegeslingerd krijgt.

Een man die naast me staat wordt nerveus als mevrouw onze kant op loopt. Ik vraag me af waarom, wat is de dreiging die hij voelt? Of is het schuldgevoel dat hij wel fatsoenlijk uit z’n doppen kan kijken?

Hij haalt zijn tas weg voor haar zodat ze kan zitten. Dit gaat wat moeilijk, maar als ze dan zit, zucht ze opgelucht. “Hé Hé, we zijn er.” Ze praat tegen haar hond. Het beest kijkt haar aan alsof ze haar begrijpt. Het koppie gaat wat scheef terwijl het kwispelt, en gaat zonder dat het gezegd hoeft te worden, zitten.

De man neemt afstand van de vrouw alsof ze iets raars of engs is. Ik trek m’n wenkbrauw naar hem op maar negeer z’n gedrag. “Wat een rotweer hé?” Kennelijk is ze niet geheel blind, want ze kijkt mij nu aan.

“Ja, het gaat zo ook nog regenen. Zag ik net op het internet,” zeg ik.

“Blij als ik straks in de trein zit. Is hij al geweest?”

“Nee,” antwoord ik. “Moet nog langskomen. Waar moet u heen?”

“Almelo.”

“Ah, ok.” Ik knik. “Staat u in elk geval op het goede perron.”

“Nou, dat scheelt dan nog. Wat een gedoe om hierheen te komen. Ben al twee keer tegen een deur gelopen en ben bijna tegen een bus geknald op het busstation hiervoor.”

Ik lach. De man kijkt me boos aan. “Ach, of u nu slechtziend bent of niet, het gebeurd mij zelfs nog. Misschien laat uw hond dat extra gebeuren omdat hij dat grappig vindt.”

De grap valt goed, zoals ik al wel had verwacht van de vrouw. Ze lacht. “Nou, zelfs die stumper presteert de gekste dingen. Hij is laatst tussen de trein en het perron gevallen.”

“Zo. Hoe is hij er weer uitgekomen dan?” Vraag ik. Nu wordt het gesprek opeens serieuzer. Licht van hart zijn is goed, maar ik kan me goed begrijpen dat als je in de situatie van die vrouw zit, dat je behoorlijk in paniek raakt als je zoiets gebeurd. Vooral gezien ze grotendeels afhankelijk is van de hond.

Ze zucht. “Ik heb moeten schreeuwen en gillen voordat iemand mij hielp, en het was nog geen conducteur ook nog.”

Het gesprek wordt ruw onderbroken door een sneltrein die langs ons heen raast. Mevrouw schrikt zich kapot. “Sorry, ik wou u wel waarschuwen dat hij er aankwam, maar ik dacht wel dat u de trein gehoord had. Niet patroniserend bedoeld, maar ze zeggen vaak dat als een zintuig is verzwakt, een ander wordt versterkt.”

Ik kan me soms voor m’n kop slaan met m’n eerlijkheid, maar de vrouw waardeert ‘t.
“Over het algemeen heb ik dat wel ja, maar als ik aan het praten ben, dan hoor ik dat natuurlijk niet. Hoe laat is het trouwens, komt de trein er al zo aan?”

“Nog een paar minuten.” Antwoord ik. “Kleine vraag. Zou u het waarderen als ik u de trein in en uithielp? Ik moet naar Enschede.”

“Oh, zou u dat willen doen?” Ze klinkt verbaasd.

En dat vind ik het meest trieste. Dat een mens zich verbaasd over het feit dat een medemens de ander helpt. Ik ben geen heilig boontje, ik heb ook wel kutstreken uitgehaald (laxeermiddel in de koffiekan van de leraren, etc.) maar m’n pa heeft me vroeger wel ’s een dens verkocht van, “Je ziet ’t gebeuren, help dan!”

Goede wake-up call, omdat het me een beter mens heeft gemaakt. Voor mij is het doodgewoon om een oudere man of vrouw te helpen met zware boodschappen, of iemand te helpen die gevallen is, wat dan ook. Ook zo, deze vrouw.

Inmiddels is de trein gearriveerd en zoals beloofd, help ik haar rustig aan boord. Een paar mensen kijken raar naar ons. Hier irriteer ik me aan, maar laat het los.
Ze gaat zitten, en ik tegenover haar. Niet veel later horen we dat irritante fluitje, en de trein vertrekt.


Ik kan de neiging niet onderdrukken om de viervoeter aan te halen. Het is een vrolijke, jonge golden-retriever teef die het erg fijn vindt achter de oren gekrabd te worden.
We kijken allen op als de conducteur binnen komt, en ons om kaartjes vraagt.

Als het me geen problemen had opgeleverd, had ik die conducteur een draai om z’n oren gegeven.

Ik heb heel wat rotzooi in m’n portemonnee (visitekaartjes, kortingsbonnen, bonnen, typische vrouwen junk) dus voor mij is het soms even zoeken, maar stel even voor hoe ‘makkelijk’ het is als je blind bent om zo’n klein kutding uit je portemonnee te vissen.

Wat gegeneerd presenteert de vrouw haar stapel met kaartjes (Zoals mij, heeft ook zij veel bonnen, visitekaartjes en pasjes in haar buidel zitten) waar haar treinkaart inderdaad tussenzit. De conducteur kijkt ernaar en ziet dat het een kortingskaart is, dus hij wil er een bewijs bij zien dat het geldig is.

Ik geef de conducteur een kille blik. Je weet wel, die dodelijke blik die je vriendin of je (schoon)moeder je toe kan werpen als je bepaald commentaar levert of zo.
“Nou, geeft niets, ik ga er wel vanuit dat u hem bij u heeft. Een fijne dag nog.”

De conducteur kijkt me even nerveus aan en loopt gauw weg. Eikel, schiet er door m’n hoofd.

De blinde vrouw presteert de stapel met pasjes en dergelijke weer in haar kleine buidel te proppen en glimlacht wat gegeneerd naar me. Voor ze wat kan zeggen, hef ik m’n hand op. “Die conducteur zou zich moeten schamen. Niet jij.”

Ze knikt. “Die man doet z’n werk, maar het is soms best vervelend.”

Ik knik. “Kan ik begrijpen. Mag ik u vragen waarom u blind bent? Bent u zo geboren of heeft u een bepaalde oogziekte?”

En zo, vertelt ze mij haar levensverhaal.

Ze was altijd al behoorlijk slechtziend geweest, maar vanaf haar vijftiende werd het steeds slechter, tot uiteindelijk, het zicht wat ze nu heeft. Ze vindt het niet erg, omdat ze er mee kan leven. Ze heeft haar trouwe viervoeter en ze weet bijna niet beter. Het is alleen hoe de mensen met haar omgaan, dat haar zo stoort.

Zo verteld ze me, dat haar in de supermarkt is gevraagd, of ze wel echt blind was, en of de blindgeleidehond wel ‘gecertificeerd was. Ja tuurlijk, kijk maar even onder z’n staart. Daar hangt het fucking kentekenplaatje! Wilt u de APK-papieren ook? Ik trek even aan z’n oren en tong, dan komt er wel een bonnetje uit z’n kont.


Dat is nog niet eens het ergste.

Ik ben zelf Protestants Christelijk opgevoed, maar hou me er verder niet mee bezig.

Mevrouw is Christelijk, en zij gaat regelmatig naar de kerk op de zondag. Voor ze naar de kerk gaat, gaat ze even wandelen met de viervoeter zodat deze moe is en zich gedraagt in de kerk. Maar met dit soort weer, ja, een hond wordt dan gewoon vies.

Er is haar gevraagd of ze gelieve de hond eerst in bad wou doen voor ze naar de kerk ging of dat ze thuis wou blijven als dit niet kon.

Ik kan goed begrijpen dat je als een luie ouwe priesterzak je behoorlijk kunt irriteren aan ’t feit dat je weer die kerkvloer moet dweilen, maar die viezigheid komt niet alleen van die hond. Nog maar niet te spreken over het feit dat de trouwe viervoeter niet zo gek is op de douche.

Ik spreek me hier ook eerlijk over uit. “Mevrouw, ik ben zelf geen heilig boontje. Ik ga niet naar de kerk, ben ook geen christen, maar wat ik wel weet, is dat Christen om naastenliefde, respect en acceptatie gaat.

“Die mensen zeggen tegen u dat u niet meer in de kerk mag komen omdat die hond stinkt en dat hij alles vies maakt. Ik kan begrijpen dat een natte hond stinkt, maar schijnheil stinkt nog veel meer.

“Ik heb er al over gedacht om bij de kerk weg te gaan, maar waar moet ik dan heen?”

Ik haal m’n schouders op. “Ik zal eerlijk zijn, ik weet niet waar de kerken allemaal zijn, en naar welke kerk u gaat, maar ik denk dat er vast wel een kerk in de buurt is, die u niet zo behandelt.

“Ik zou niet eens met de pastoor praten. Dat is hij niet waard.” Zeg ik. “Ik denk dat u gewoon het beste via een brief kunt laten uitschrijven, en dat u dan gewoon naar een andere kerk moet gaan. Ik weet niet hoe dat werkt, maar als dat zo kan, zou ik dat doen.”

Even kijkt mevrouw bedenkelijk. “Eigenlijk heb je wel gelijk ja.”

“Misschien kan een goede vriend u wel helpen met zoeken. Ik heb niet zo’n verstand van kerken.” Ik glimlach, al ziet dat er nog zo krang uit.

Ze kijkt wat bedroeft en grinnikt wat wrang. “Helaas zie ik die ook niet meer.”

“Oh?” Ik trek m’n wenkbrauw op.

“Ik ben niet zielig of zo, maar in de laatste jaren dat het wat minder met me gaat, en ik deze hier heb (Ze klopt het teefje lieflijk op de borst en krabbelt de oren) zie ik opeeens niemand meer.” De hond kijkt haar aan. De tong van het beest hangt scheef uit de bek.


“Ik denk dat ze niet goed wisten hoe ze met uw beperking om moesten gaan. Zwak, als ik het zo mag zeggen, maar dat geeft ook maar aan wat voor goede vrienden het waren. Maar ik hoop toch dat u wel een beetje sociaal contact heeft?”

“Oh ja hoor.” Ze lacht weer. “Ik mag misschien niet alles meer. Ik heb ook diabetes, zie je, maar een kop thee gaat er altijd in.”

Terwijl haar woorden over de kerk en haar ‘vrienden’ achter in m’n hoofd nagalmen, praat ik met haar verder tot we in Almelo arriveren. Ik help haar uit de trein.
“U staat nu voor mij. Wat voor u rechts is, is niet waar u heen moet. U moet naar links. Let goed op de dikke pilaren. Die doen nogal zeer als u er tegen aanloopt. Geloof me, ik heb ’t ook een keer gepresteerd.”

Ze begint hardop te lachen en ik zie iets in haar ogen wat me even beweegt. Ik kan het moeilijk verklaren en gauw zeg ik haar gedag voor ik wordt onthoofd door de treindeuren.
Ik ga weer zitten en zucht. Terwijl de trein verder dendert, denk ik over haar na en dommel weg, tot ik ruw wordt wakker geschud door een collega in Hengelo, die vanaf daar met mij meereist in de trein.

Wat van mij het meest trieste is? Ik heb haar nooit gevraagd om haar naam, en of ze misschien een keer zin had bij mij thee te komen drinken.

Zodra ik me parkeer voor de PC, log ik in op MSN, en vaak, tot mijn irritatie, verschijnt er die irritante pop-up van MSN-nieuws. Deze heb ik normaal in de instellingen op uit staan maar goed.
Normaal interesseert het me geen reet wat dat ding me te vertellen heeft. Het zal mij een zorg zijn dat Winehouse haar naam letterlijk waarmaakt, of Paay met haar botox buttocks op de cover van staat.
Maar, voor de verandering, trok de volgende nieuwskop mijn oog.
“Vader van Joran van der Sloot overleden.”
Ik zal eerlijk zijn, ik heb het gedoe een beetje gevolgd, maar concludeerde uiteindelijk dat er meer drama werd gemaakt om die griet dan nodig was, want overal verdwijnen jonge mensen. Enigste reden dat er zo’n ophef over die meid werd gemaakt, was omdat ze een of andere rijkelui’s dochter was.
Maar goed. Dat mensen het erg vinden voor de ouders van, begrijpelijk, maar mensen, alsjeblieft, doe nou niet alsof je Holloway echt kent en dan zegt, “Goed zo, nu hoop ik dat Joran ook voelt hoe het is om iemand te verliezen.”
Want je kent die blonde griet niet, en het is niets meer dan media invloed. Daarbij, heeft niemand nou nog door dat we niet weten wat er gebeurd is? Er is misschien bewijs dat in zijn richting wijst, en misschien heeft Joran’s pa de sluwe vos gespeeld als advocaat, maar weten wij nou eigenlijk echt wat er gebeurd is?
Geeft ons dat ook recht om te zeggen, “Joran verdient ’t dat z’n pa de pijp uit is”?
Persoonlijk, nee. Mijn vader is misschien het type wat zou zeggen, in zo’n situatie, “Meid, als je een ruggengraat heb, vertel je de waarheid dat je die griet omgebracht hebt, en aanvaard je de consequenties.”
Maar hij zou me ondersteunen in het proces dat ik de consequenties aanvaard.

Misschien heeft Joran’s pa zijn zoon puur in bescherming genomen gezien zijn reputatie als advocaat, maar ook als vader. Dat vergeten mensen. Ondanks het feit dat zijn zoon een verdachte is, en dat hij advocaat is, blijft hij wel Joran’s pa.
Mijn pa is serieus alles voor me. Net zoals ieder mens hebben we een goede band met onze ouders, of een ervan. Zet je is in die knul z’n schoenen. Misschien is hij inderdaad niet helemaal jofel in z’n bovenkamer, misschien heeft hij het wel gedaan.
Maar houdt dat ook in dat wij het toe kunnen juichen dat z’n pa de pijp uit is?

Denk nou ’s na als jullie dat overkomt. Bijv. Je zit al in een moeilijke tijd, en dan gaat een belangrijk iemand de pijp uit die je heeft ondersteund en geholpen, al is het misschien niet helemaal moreel correct. Die persoon stond wel voor je klaar.
Wat heb je dan nog?

Hoe wel ik vind dat Joran een ruggengraat moet ophoesten en het ware verhaal moet vertellen, vindt ik het niet oké, dat mensen zo laag onder de riem steken door te zeggen dat “Joran verdiend dat zijn pa nu de pijp uit is, hij verdiend het.”
Sorry, niemand verdiend zijn ouders te verliezen, ookal is het iets wat gewoon kan gebeuren.

Dag iedereen,

Ik wou even aankaarten dat ik een account heb aangemaakt op tweakers.net: Gamer-GirlM.

Helaas kan ik op deze account nog niet bloggen en ben ik alles nog aan 't verkennen, maar daar kunnen jullie mij dus persoonlijk vinden.

Tot die tijd probeer ik op een account de karma points te krijgen, en hier blijf ik nog voorlopig bloggen.

Tot ziens!
Marije